Aşık, birine tutkuyla bağlanan kişidir. Türk halk edebiyatında ise saz eşliğinde şiir söyleyen sanatçıya verilen addır.
Kelimenin Anlamları
1. Birine aşk duyan kişi: aşık olmak. 2. Saz eşliğinde şiir söyleyen halk şairi: Aşık Veysel. 3. Ayak bileğindeki küçük kemik ve bu kemikle oynanan oyun: aşık oyunu.
Cümle İçinde Kullanımı
- İlk görüşte ona aşık olduğunu söylüyordu.
- Aşıklar atışmada birbirine soru sorardı.
- Çocuklar aşık kemikleriyle oyun oynardı.
- Aşığın sazı duvarda asılı duruyordu.
Halk Edebiyatında Aşık
Aşıklar, şiirlerini saz eşliğinde söyleyen gezgin sanatçılardır. Usta çırak ilişkisiyle yetişirler. Şiirlerinde hece ölçüsü ve dörtlük düzeni kullanılır; koşma, semai ve destan yaygın biçimlerdir. İki aşığın karşılıklı ve doğaçlama şiir söylemesine atışma denir. Şiirin son dörtlüğünde şairin kendi adını anmasına mahlas söyleme denir.
Deyimler
Aşık olmak, birine karşı aşk duymaya başlamaktır. Aşık atmak, biriyle boy ölçüşmeye kalkmaktır ve bu deyim aşık kemiğiyle oynanan oyundan gelir. Aşıkların dili ise dolaylı ve simgesel anlatımı anlatır.
Yakın Anlamlı Kelimeler
Sevdalı ve tutkun duygu anlamında; ozan ve saz şairi edebiyat anlamında yakın kelimelerdir. Kelime ünlü uyumu bakımından ince ek alır: aşığı, aşığa.