Bando, çoğunlukla nefesli ve vurmalı çalgılardan oluşan, yürüyerek de çalabilen müzik topluluğudur. İtalyanca banda sözcüğünden gelir.
Çalgıları
Trompet, trombon, klarnet, saksofon gibi nefesliler ile davul ve zil gibi vurmalılar bandonun çekirdeğini oluşturur. Yaylı çalgı bulunmaz: açık havada ve yürürken çalınacağı için sesi uzağa taşıyan çalgılar seçilir.
Nerede çalar
Bando açık hava için kurulmuş bir topluluktur: geçit törenleri, bayram kutlamaları, askerî törenler ve stadyumlar. Bu yüzden düzeni de yürüyüşe uygundur — müzisyenler sıralar hâlinde ilerler.
Cümle içinde kullanımı
- Bando marşı çalarken kalabalık ayağa kalktı.
- Okulun bandosu bayram törenine hazırlanıyordu.
- Bando geçit yolunu baştan sona yürüdü.
- Meydanda bando sesi duyuluyordu.
- Bandonun davulu en arkada yürüyordu.
Mehter
Osmanlı'da aynı işi mehter takımı görürdü: zurna, boru, kös ve nakkare gibi çalgılarla, kendine özgü bir yürüyüş düzeniyle çalardı. Bugünkü bandoların tarihsel karşılığı sayılır ve tören müziğinin en eski örneklerindendir.
Yakın anlamlı kelimeler
Orkestra, mızıka ve mehter yakın kavramlardır. Mızıka bandonun eski adıdır. Orkestra ise yaylı ağırlıklıdır ve sahnede oturarak çalar.
Cümlede dikkat
"Bando takımı" yaygın bir kullanımdır ama bando zaten bir takımdır; yazı dilinde tek başına "bando" demek yeterlidir. Aynı durum "orkestra topluluğu" için de geçerlidir.