Asker, orduda görev yapan kişidir. Arapça kökenli bir sözcüktür.
Kelimenin anlamı
Asker sözcüğü rütbe belirtmez; ordunun düzenine bağlı olan herkesi kapsar. Bu yüzden bir er de asker sayılır, bir general de. Günlük dilde ise sözcük çoğunlukla askerlik hizmetini yapan kişiyi anlatır.
Cümle içinde kullanımı
- Asker, nöbet yerine tam zamanında geçti.
- Oğlu askere gideli altı ay olmuştu.
- Törende askerler sıraya dizildi.
- Asker ocağında edindiği alışkanlıkları hiç bırakmadı.
- Kardeşi askerden döndükten sonra işe başladı.
Deyimler ve kalıp kullanımlar
- Asker ocağı — askerlik hizmetinin yapıldığı düzen ve yer.
- Askere gitmek — askerlik hizmetine başlamak.
- Asker gibi — dik duruşlu, düzenli ve disiplinli.
- Asker selamı — resmî ve keskin bir selamlama biçimi.
Rütbe düzeni
Askerler kabaca üç grupta toplanır: erbaş ve erler (onbaşı, çavuş), astsubaylar ve subaylar (teğmenden generale). Her grubun eğitim yolu ve görev alanı farklıdır; rütbe işaretleri de buna göre ayrılır.
Yakın anlamlı kelimeler
Er, nefer, ordu mensubu ve muharip yakın kavramlardır. Nefer eski dilde tek bir askeri anlatır. Muharip ise savaşan sınıfı gösterir.
Akılda kalan bir ayrıntı
Türkçede "asker" sözcüğü topluluk adı gibi de kullanılabilir: "asker geliyor" cümlesinde tek bir kişi değil bir birlik kastedilebilir. Aynı esneklik polis ve öğrenci sözcüklerinde de vardır.