Çello, keman ailesinin kalın sesli üyesidir. Çalgıcı oturur, çalgıyı iki bacağı arasında tutar ve alttaki metal ayağı yere dayar.
Kelimenin Anlamı
Yay ile çalınan, dört telli, kemandan büyük ve kontrbastan küçük olan yaylı çalgı. Türkçede viyolonsel adıyla da geçer.
Cümle İçinde Kullanımı
- Konserde çello solosu başlayınca salon sessizleşti.
- Çocuğunu yedi yaşında çello kursuna yazdırdı.
- Çellonun sesi insana hüzünlü gelir diyordu.
- Orkestrada çellolar kemanların hemen sağında oturuyordu.
Yaylı Çalgılar Ailesi
Yaylı çalgılar incelen sesten kalınlaşana doğru şöyle sıralanır: keman, viyola, çello (viyolonsel) ve kontrbas. Keman ve viyola omuzda tutulurken çello ve kontrbas yere dayanır. Çellonun ses alanı insan sesine yakın bulunur; bu yüzden solo eserlerde sık tercih edilir. Bach'ın çello süitleri bu çalgı için yazılmış en bilinen eserlerdendir.
Nasıl Çalınır?
Çalgıcı sandalyeye oturur, çellonun gövdesini dizleriyle hafifçe kavrar ve altındaki uzayabilen metal ayağı yere dayar. Sağ el yayı tellerin üzerinde gezdirirken sol elin parmakları tel üzerinde yer değiştirerek sesin inceliğini belirler. Dört teli vardır ve her tel ayrı bir sese akort edilir. Yay dışında parmakla tele vurarak çalınan bölümler de vardır; buna pizzicato denir. Çellonun kalın sesi orkestrada alt bölümü doldurur, solo eserlerde ise başlı başına bir ezgi taşır.
Yakın Anlamlı Kelimeler
Viyolonsel, çellonun Türkçede de kullanılan tam karşılığıdır. Çalgıyı çalan kişiye çellist ya da viyolonselci denir.